Co przedstawia

Dwa okna środowiska MultitaskingAI jako przełączalne widoki: A — okno konfiguracji punktów izolacji z zasięgiem ustawionym na „Rola” (selektor siedmiu poziomów zasięgu, macierz izolacji kontekstu i ośmiu zakresów izolacji technicznej, panel profilu z podglądem polityki efektywnej); B — szablony konfiguracji zespołu: „Budowa aplikacji”, „Badanie i redakcja”, „Pętla ciągła 24/7” oraz formularz pusty, wraz z formularzem konfiguracji zespołu obejmującym pięć pozycji zespołu.

Źródło w dokumentacji

• dok/projekt-ui/srodowiska/multitaskingai.md — rozdz. 9.7 makieta okna konfiguracji punktów izolacji, zasięg „Rola”
• rozdz. 13.1 poziom zasięgu „Rola” — pierwszeństwo najwyższe wśród siedmiu poziomów
• rozdz. 13.2 struktura profilu izolacji: 3 wartości izolacji kontekstu + 8 zakresów izolacji technicznej z opisami stanu włączonego i wyłączonego
• rozdz. 13.3 atrybuty roli w modelu danych, polecenie isolation.profile.assign
• rozdz. 13.4 stan wyjściowy — wykonanie jest domyślne
• rozdz. 13.5 katalog elementów interfejsu okna izolacji (pozycja „Rola”, selektor konkretnej roli, ikony objaśnień)
• rozdz. 14.1–14.4 szablony zespołu i formularz pusty · rozdz. 10.3 elementy sekcji Zespoły
• rozdz. 3.4 cztery tryby współpracy · 4.1 pięć zasięgów kolejek · 3.5 siedem wcieleń roli kontrolnej
• KANON.md — rozdz. 8 zasada zero blokad (ADL-017)

Odwzorowane interakcje

• wybór jednego z siedmiu poziomów zasięgu; przy poziomie „Rola” ujawnia się selektor konkretnej roli (Executor 1, Executor 2, Coordinator, Executor 3 / Validator)
• zmiana roli przebudowuje podgląd polityki efektywnej i podpis w nagłówku okna
• osiem przełączników izolacji technicznej — stan wyjściowy każdego wyłączony; przełączenie aktualizuje opis zakresu, etykietę stanu, licznik aktywnych zakresów oraz podgląd polityki efektywnej
• trzy segmentowane wybory izolacji kontekstu (współdzielone / odrębne) z komunikatem wyjaśniającym skutek
• filtrowanie macierzy izolacji polem tekstowym, z pustym stanem przy braku dopasowań
• „Przywróć stan wyjściowy” zeruje wszystkie zakresy techniczne i przywraca odrębny kontekst per karta sesji
• zapis, wczytanie i przypisanie profilu izolacji z powiadomieniem; kopiowanie identyfikatora roli i nazwy polecenia
• trzy szablony zespołu z pełnym składem pięciu pozycji; klik „Wczytaj zespół” wypełnia formularz konfiguracji i oznacza kartę jako wczytaną
• duplikowanie presetu (sufiks „(kopia)”), usunięcie z komunikatem zawierającym „Cofnij”, wyczyszczenie formularza
• przełącznik motywu — oba motywy równoprawne, pasek górny atramentowy w obu

Decyzje projektowe ponad źródła

• Makieta 9.7 opisuje trzy kolumny; zachowano ten podział, a kolumnę środkową rozbito na dwie sekcje — izolacja kontekstu (3 wartości) i izolacja techniczna (8 zakresów) — zgodnie z rozdz. 13.2.
• Do każdego z ośmiu zakresów dodano etykietę tekstową stanu („włączony” / „wyłączony”) obok przełącznika — stan nigdy nie jest niesiony samym kolorem. Opis pod nazwą zakresu zmienia się wraz z przełącznikiem, cytując brzmienie tabeli 13.2.
• Stan wyjściowy wyeksponowano jako wstęgę informacyjną nad macierzą, zamiast przypisu pod nią — komunikat „wykonanie jest domyślne, przełączniki są opcjami, nigdy bramami” musi być widoczny przed pierwszą interakcją.
• Izolacja kontekstu zachowuje dokumentowany stan wyjściowy „odrębne per karta sesji” (rozdz. 13.4) — nie jest to ograniczenie techniczne, lecz porządek pracy; osobno zaznaczono, że współdzielenie jest równie świadomą decyzją jak izolowanie.
• Części A i B zebrano w jednym pliku jako widoki przełączane, ponieważ obie należą do panelu orkiestracji tego samego procesu (sekcje Role i Zespoły).
• Formularz konfiguracji zespołu uporządkowano w sześć grup odpowiadających pięciu pozycjom zespołu plus warstwie kolejek i orkiestracji; komplet osiemnastu pól z rozdz. 14.4 jest zachowany.
• Treści przykładowe (nazwy zespołów, wcielenia podagentów, zadania ról) pochodzą wprost z tabel 14.1–14.3.