Pobierz Danaco Console

Instalka aplikacji oraz pełna chronologia aktualizacji — każde wydanie z datą.

Najnowsze wydanie: 1.0.0 z dnia 2026-08-18

Dla administratora: pakiet serwera wdrożenia

Hybryda czy natywna pełna — którą wziąć

Hybryda to samo okno aplikacji. Rdzeń — czyli to, co naprawdę pracuje — stoi na serwerze wdrożenia, a okno się z nim łączy. Pakiet jest przez to mały, a komponenty przetwarzania multimediów i dokumentów pracują na serwerze, nie na stanowisku. To postać dla firmy, która ma już postawiony serwer: administrator zakłada pakiet serwerowy raz, a stanowiska dostają samo okno.

Natywna pełna niesie wszystko na jednym urządzeniu: okno, powłokę i rdzeń. Nie potrzebuje żadnego serwera i dlatego waży kilka razy więcej. To postać dla kogoś, kto pracuje sam na własnym komputerze.

Jeśli nie wiesz, którą wziąć: bez postawionego serwera bierz natywną pełną — hybryda bez serwera nie będzie miała z czym rozmawiać i pokaże to od pierwszego uruchomienia.

Numer wersji nie rośnie, rośnie data

Wszystkie pozycje niosą 1.0.0 i nie jest to przeoczenie. Wydania różni data, nie numer: żadna wersja nie stanęła jeszcze u klienta, więc nie ma czego podnosić. Pliki z różnych dni leżą w osobnych katalogach z datą w nazwie i nie nadpisują się wzajemnie. Numer ruszy w dniu, w którym ruszy pierwsze wdrożenie u klienta.

Który plik na Linuksie

AppImage to jeden plik, który wystarczy oznaczyć jako wykonywalny i uruchomić — i tylko tę postać potrafi podmienić baner aktualizacji w aplikacji. Pakiet .deb zakłada się menedżerem pakietów i aktualizuje przez apt; baner go nie podmieni, bo powłoka odmawia zakładania czegokolwiek, co nie jest programem Linuksa w postaci ELF.

Windows: x64 czy ARM64

Zwykły komputer i laptop z procesorem Intel albo AMD to x64 — ta pozycja pasuje niemal każdemu. ARM64 jest dla maszyn na procesorze ARM (np. Surface na Snapdragonie). Plik ARM64 nie uruchomi się na maszynie Intel/AMD ani odwrotnie. Sprawdzenie: Ustawienia Windows → System → Informacje → „Typ systemu".

Instalka Windows jest niepodpisana

Plik .exe nie ma podpisu kodu, więc przy pierwszym uruchomieniu Windows SmartScreen pokaże ostrzeżenie o nieznanym wydawcy. Nie jest to usterka instalki i nie znaczy, że plik jest podmieniony — znaczy, że wydawca nie kupił jeszcze certyfikatu podpisującego. Sposób na sprawdzenie, czy plik jest tym właściwym, jest jeden i stoi wyżej: suma SHA-256.

Aktualizacja z poziomu aplikacji

Zainstalowana aplikacja sama sprawdza, czy stoi tu coś nowszego. Gdy tak jest, w oknie pojawia się baner „Aktualizuje" działający jak przycisk: jedno kliknięcie pobiera wydanie, zakłada je i uruchamia aplikację ponownie. Dopóki kanał pobierania nie stoi, aplikacja nie ma czego odczytać i baner się nie pokazuje — nie jest to usterka, tylko brak kanału.

Suma kontrolna jest warunkiem, nie ozdobą

Każde wydanie niesie sumę SHA-256. Aplikacja aktualizująca się banerem liczy ją z pobieranego strumienia i odmawia założenia pliku, którego suma się nie zgadza — plik jest wtedy kasowany, zanim cokolwiek zostanie podmienione. Wydanie bez podanej sumy nie zostanie założone w ogóle. Pobierając ręcznie, porównaj sumę samodzielnie: sha256sum "Danaco Console_1.0.0_hybryda_amd64.AppImage" na Linuksie, certutil -hashfile "Danaco Console_1.0.0_hybryda_x64-setup.exe" SHA256 na Windows.

Certyfikat kanału potwierdza, z kim rozmawia przeglądarka. Suma kontrolna potwierdza coś innego i dlatego jedno nie zastępuje drugiego: że ten konkretny plik jest tym, który producent zbudował — niezależnie od tego, jaką drogą przyszedł i ile razy był kopiowany.