Instrukcja użytkowania

Czym jest Danaco Console

Danaco Console jest platformą klasy AI Workspace OS: systemem operacyjnym dla sztucznej inteligencji, który łączy komunikację, zarządzanie wiedzą, tworzenie treści, projektowanie, automatyzacje procesów oraz rozwój oprogramowania w jednym oknie.

Praca dzieli się na cztery poziomy: środowisko — najwyższy poziom organizacji, moduł — wyspecjalizowany obszar roboczy wewnątrz środowiska, sesja — pojedynczy tok pracy prowadzony we własnej karcie, oraz projekt — rama, w której moduły i sesje pracują nad wspólnym zamierzeniem. Obliczenia wykonuje serwer platformy; aplikacja na urządzeniu jest oknem do niego.

Cztery środowiska

TalkIn

Środowisko rozmowy i pracy z wiedzą — komunikacja z modelami, badania, biblioteka materiałów.

WorkSpace

Środowisko pracy nad treścią i dokumentem — redakcja, projektowanie, zasoby projektu.

CodeStudio

Środowisko wytwarzania oprogramowania — kod, terminal, diagnostyka, aplikacje.

MultitaskingAI

Środowisko orkiestracji pracy zespołu ról; zamiast bocznej nawigacji modułów prowadzi je panel orkiestracji, a praca toczy się także wtedy, gdy żadne urządzenie Operatora nie jest podłączone.

Moduły

Platforma udostępnia piętnaście modułów: Assistant, Roundtable, Research, Library, Browser, Translate, Workspace, Studio, Design, Apps, Developer, Terminal, Diagnostics, Agents oraz Automations. Dostępność modułu w danym środowisku rozstrzyga macierz dostępności — środowisko pokazuje wyłącznie te, które do niego należą. Modułem wspólnym wszystkim środowiskom jest Chat Window: główne okno komunikacji Użytkownika z Wykonawcą, obecne w każdym module.

Sesje i projekty

Sesja zawsze należy do środowiska — poza środowiskiem nie istnieje. Każda sesja działa jako odrębny proces po stronie serwera, z własnym katalogiem roboczym, i trwa niezależnie od tego, czy jej karta jest w tej chwili widoczna. Projekt gromadzi sesje wokół jednego zamierzenia: nadaje im katalog, instrukcję stałą, zespół agentów, automatyzacje i materiały wejściowe (rozdział 5).

Pierwsze uruchomienie

Droga od uruchomienia aplikacji do okna, w którym wykonuje się pracę, przebiega przez osiem etapów. Cztery pierwsze przechodzą samoczynnie albo wymagają jednej decyzji; cztery ostatnie są wyborem Operatora.

Z ósmego etapu prowadzą cztery drogi powrotne: zmiana modułu w tej samej karcie, otwarcie nowej karty przyciskiem „+”, powrót do Centrum dowodzenia (karta trwa w tle) oraz zamknięcie okna aplikacji — które również nie przerywa pracy sesji.

Rama okna

Rama okna to cztery pasy obecne w każdym oknie platformy, niezależnie od środowiska, modułu i widoku. Rama nie należy do żadnego środowiska ani modułu — należy do aplikacji, dlatego wygląda tak samo w oknie startowym, na stronie głównej, w przedsionku i w przestrzeni roboczej.

Co gdzie stoi i dlaczego

Belka tytułowa

Odpowiada na pytanie „w jakim programie jestem i jak steruję jego oknem?”. Niesie znak i nazwę produktu przy lewej krawędzi, tytuł bieżącego widoku pośrodku — w postaci „nazwa pracy w toku — miejsce, w którym się toczy” — oraz sterowanie oknem systemowym przy prawej. Zamknięcie okna nie przerywa sesji pracujących w tle.

Szyna nawigacji

Odpowiada na pytanie „gdzie chcę pracować?”. Stoi pionowo, ponieważ punktów wejścia jest kilkanaście, a pas poziomy zmieściłby je wyłącznie kosztem wyszukiwania i czynności. Trzy strefy: praca (nowa sesja, historia sesji, nowy projekt), środowiska (cztery środowiska, a pod środowiskiem rozwiniętym — jego moduły) i szybki wybór (komponenty własne i okna platformowe wraz z pozycją „Dodaj skrót”). Stopkę zamykają ustawienia, przełącznik motywu i profil użytkownika.

Wstążka pozioma

Odpowiada na pytanie „co zrobić z tym, co widzę?”. Układ jest przeglądarkowy: po lewej sterowanie i pole wyszukiwania, pośrodku pasmo kart otwartych sesji, po prawej czynności dotyczące pracy poza bieżącym widokiem, a na końcu — zawsze przyklejony do prawej krawędzi — przycisk „Dostosuj”. Nowa sesja, historia i nowy projekt na wstążce nie stoją: nie są czynnościami na treści, więc należą do strefy pracy szyny.

Pasek stanu

Odpowiada na pytanie „w jakim stanie jest praca i maszyna?”. Wyłącznie odczyt, bez czynności: Operator i konto, położenie (środowisko i moduł), liczba sesji czynnych, motyw bieżący oraz udział procesora i zajętość pamięci. Wartości nie są animowane — animowany licznik pokazywałby wielkości, których system nigdy nie zmierzył.

Hierarchię pozycji szyny niesie kształt, nie barwa: środowisko jest większe i po rozwinięciu dostaje ramkę, moduł jest mniejszy i wcięty. Wypełnienie sygnałowe zarezerwowano dla modułu bieżącego — miejsca, w którym Operator faktycznie pracuje. Rozwinięte jest najwyżej jedno środowisko naraz. Każda pozycja ujawnia najechaniem i fokusem klawiatury etykietę z nazwą i jednym zdaniem o przeznaczeniu.

Praca w środowisku

Wejście do środowiska prowadzi przez przedsionek, wybór modułu otwiera przestrzeń roboczą, a praca toczy się w kartach sesji, które trwają także wtedy, gdy nikt na nie nie patrzy.

Przedsionek środowiska

Przedsionek jest widokiem wejściowym środowiska: przy lewej krawędzi stoi szyna sesji z wykazem sesji Operatora w tym środowisku, obok — płótno z nagłówkiem środowiska, kaflami modułów i listwą działań. Pasa kart sesji w przedsionku nie ma: karty należą do przestrzeni roboczej. Z listwy prowadzą te same drogi co ze strefy pracy szyny — „Nowy projekt” i „Pełna historia sesji” — z tą różnicą, że środowisko jest już znane z kontekstu, więc menu wyboru się nie pojawia.

Wybór modułu i układ przestrzeni roboczej

Karty sesji

Karty otwartych sesji zajmują pasmo wstążki poziomej, tak jak karty w oknie przeglądarki. Nowa karta powstaje przyciskiem „+” i prowadzi do wyboru modułu; przełączanie kart nie przerywa pracy żadnej z nich. Zmiana modułu w obrębie jednej karty przeładowuje wyłącznie tę kartę — pozostałe zostają nietknięte.

Trwałość pracy w tle

Każda karta sesji jest odrębnym procesem na serwerze, dlatego praca trwa niezależnie od widoku i od połączenia:

• Powrót do Centrum dowodzenia — karta znika z widoku, proces trwa dalej.
• Wybór innego środowiska — poprzednie środowisko i wszystkie jego karty pozostają czynne w tle i odtwarzają pełny stan przy powrocie.
• Zamknięcie okna aplikacji — kanał zostaje zamknięty, stan zapisany trwale, a procesy sesji trwają dalej po stronie serwera.
• Ponowne uruchomienie — karty odtwarzają się dokładnie w stanie sprzed rozłączenia: układ, historia i kontekst.

Ta trwałość jest podstawą funkcji globalnej Mobile — nadzoru nad procesami z urządzenia przenośnego — oraz pracy ciągłej środowiska MultitaskingAI, w którym role zespołu wykonują zadania również wtedy, gdy żadne urządzenie Operatora nie jest podłączone. Artefakt powstały w jednym module przenosi do innego magistrala kontekstu, bez eksportu i bez opuszczania karty sesji.

Dalsze rozdziały

Rozdziały poniżej otwierają się z listy po lewej stronie okna. Każdy z nich jest samodzielny — kolejność czytania nie jest wymagana.

Skróty Ctrl + F, F1 i Ctrl + / działają niezależnie od tego, czy odpowiadające im kontrolki są widoczne na wstążce, czy zwinięte pod rozwinięciem „Więcej”. Własne kombinacje przypisuje się w polach przypisania skrótu: pole pozostaje czynne również wtedy, gdy kombinacja jest już zajęta — Operator dostaje komunikat wskazujący czynność, która ją zajmuje, i wprowadza inną.